به گزارش کیو: کلاسهای آنلاین دیگر فقط یک راهحل موقت برای روزهای بحران نیستند؛ بهتدریج به بخشی از واقعیت آموزش در ایران تبدیل شدهاند. مسیری که از سال ۱۳۹۸ و با شیوع کرونا آغاز شد، در ابتدا واکنشی ناگهانی به تعطیلی مدارس بود و بسیاری گمان میکردند خیلی زود پایان مییابد. اما آموزش مجازی نهتنها ماندگار شد، بلکه کمکم به عادتی در روزهای ناپایدار بدل شد؛ راهی برای ادامه درس خواندن در میانه آلودگی هوا، ناترازی برق، کمبود گاز و حالا جنگ. در این الگوی تازه، کلاس درس بیش از هر زمان دیگری به عواملی بیرون از مدرسه وابسته شده است؛ به اینترنت، کیفیت آنتن و توان مالی خانوادهها. سه عاملی که حالا نقش مستقیمی در امکان یادگیری دارند و میتوانند مسیر آموزش را هر لحظه تغییر دهند. آموزش مجازی اگرچه راهی برای تداوم یادگیری است، اما همزمان نابرابریهایی را هم آشکار کرده که پیشتر کمتر به چشم میآمدند. بیش از سه ماه است که مدارس دوباره بهطور کامل آنلاین شدهاند. تصمیمی که این بار نه با کرونا، بلکه با شرایط امنیتی و جنگ اخیر گرفته شد. همین موضوع باعث شده آموزش مجازی، بیش از گذشته به عنوان یک «مدل مکمل و در حال تثبیت» در کنار آموزش حضوری دیده شود؛ مدلی که هنوز در حال تکامل است. برای بسیاری از معلمان، آموزش آنلاین دیگر تجربهای تازه یا اضطراری نیست، بلکه بخشی از روال کاری روزانه شده است. اگر در سالهای ابتدایی کرونا، ورود به کلاس مجازی با سردرگمی همراه بود، امروز معلمان با ابزارها و تجربه بیشتری وارد این فضا میشوند. یک معلم پایه سوم ابتدایی از تغییر شکل کار خود میگوید:«در حالت عادی ما از ساعت ۷ صبح تا ۲ بعدازظهر مدرسه بودیم. حضوری، با بچهها، با برنامه مشخص. الان ظاهرش اینه که کلاسها شده ۳-۴ ساعته. اما واقعیت اینه که ما از صبح تا شب درگیریم؛ تدریس، آماده کردن طرح درس، جواب دادن به پیامها، چک کردن تکالیف. عملاً آموزش تموم نمیشه. از زندگی شخصیمون هم خیلی وقتها میزنیم.» او مکثی میکند و بعد اضافه میکند:«کلاس آنلاین ساعت نداره… وسط روز تموم نمیشه، توی گوشی ادامه داره، توی خونه ادامه داره، حتی وقتی داری کار دیگهای انجام...
اردیبهشت ۲۱, ۱۴۰۵
زمان مطالعه: 1 دقیقه