آیا محتوای پلتفرم‌های نمایش خانگی برای کودکان امن است
کودکی که امشب با یک کارتون یا سریال پای تلویزیون می‌خندد، شاید همان کودکی باشد که نیمه‌شب با کابوس از خواب می‌پرد؛ نسلی که بیش از هر زمان دیگری در محاصره تصویر، پلتفرم و روایت‌های رنگارنگ قرار گرفته و مرز میان «سرگرمی کودکانه» و «محتوای آسیب‌زا» برایش روزبه‌روز مبهم‌تر می‌شود. از ابرقهرمان‌هایی که موفقیت را بدون رنج و تلاش واقعی نشان می‌دهند تا صحنه‌های ترسناکی که اضطراب و ناامنی را به ذهن کودک تزریق می‌کنند، حالا دغدغه بسیاری از خانواده‌ها این است که کودکانشان دقیقاً چه چیزی تماشا می‌کنند و این تصاویر چه اثری بر ذهن و رفتار آنها می‌گذارد. در همین رابطه با داوود فتحی گفت‌وگو کرده‌ایم؛ روانشناس کودک و نوجوانی که معتقد است در عصر پلتفرم‌ها و نمایش خانگی، نظارت والدین دیگر یک انتخاب نیست، بلکه ضرورتی جدی است. داوود فتحی، روانشناس کودک و نوجوان و استاد دانشگاه در پاسخ به این پرسش که کدام نوع محتواها بیش از همه بر ذهن و رفتار کودکان اثر می‌گذارند، می‌گوید:« فیلم‌ها و سریال‌های امروز نسبت به آثار دهه‌های گذشته تغییر جدی کرده‌اند. اگر نگاهی به آثار پرمخاطب دنیا بیندازیم، می‌بینیم بیشترین محبوبیت متعلق به فیلم‌های ابرقهرمانی، آثار دارای جلوه‌های ویژه سنگین و قصه‌های عجیب و غریب است؛ آثاری که بیش از آنکه بر همدلی، فداکاری و مشارکت تأکید کنند، تلاش می‌کنند مخاطب را از رنج‌ها و واقعیت‌های زندگی دور کنند.» او تأکید می‌کند: «سریال‌ها و قصه‌های دهه ۶۰ بیشتر بر ایثار، همکاری و روابط انسانی استوار بودند اما امروز یک ابرقهرمان با ویژگی‌های خارق‌العاده وارد داستان می‌شود؛ فردی که یا به‌صورت ژنتیکی قدرت خاصی دارد یا به شکلی غیرواقعی و عجیب به موفقیت می‌رسد. این الگوها روی ذهن کودک اثر جدی می‌گذارند، چون مسیر موفقیت را مسیری خیالی و بدون رنج واقعی توصیف می‌کنند.» به گفته این استاد دانشگاه، همین مسئله باعث می‌شود کودکان به‌تدریج تصور غیرواقعی از موفقیت، توانایی و زندگی پیدا کنند؛ تصوری که در دنیای واقعی قابل دستیابی نیست. فتحی درباره تأثیر مستقیم فیلم‌ها بر اضطراب کودکان نیز هشدار می‌دهد و می‌گوید: «بسیاری از خانواده‌ها تصور می‌کنند کودکان صحنه‌های ترسناک را سریع فراموش می‌کنند، در حالی که تجربه‌های بالینی خلاف این موضوع را نشان می‌دهد.» او می‌گوید:...
